-
A LINGUA GALEGA É
MATERIA DA QUE OS EMPREGADOS PÚBLICOS NA NOSA COMUNIDADE
AUTÓNOMA, TEN DE ACREDITAR O SEU COÑECEMENTO, E ISO É ASI POR
IMPERATIVO LEGAL ARTG. 33 DA LEI DA FUNCIÓN PÚBLICA DE GALIZA (Lei
4/88), EN DESENVOLVEMENTO DA LEI 3/83 DE NORMALIZACIÓN LINGUÍSTICA.-
Outra cuestión é o xeito de como se produce esa acreditación.
-
Nos procesos
selectivos que se levaron e regularon no ano 99, a Consellaria da
Presidencia estabelecia nas bases (por primeira vez) que os exames de
galego, só eran para aqueles que no seu expediente educativo
(formación reglada ou continua) non se acreditara. (por certo xá a
própria CIG no ano 93, solicitara a sua supresión, con modificación
substancial do proceso de selección)
-
As bases da
convocatória foran recorridas pola CIG, non porque estiveramos de forma
inabalábel a prol da proba de galego, pois xá no ano 93, no ano 95,
no ano 99, e en multiples situacións nas que se ten dado este debate,
entendiamos que a mesma non era a forma acaida de acreditar o
coñecemento da língua galega, o que é de hai tempo, un feito
recoñecido por todos -CIG e Administración- de que na prática as
probas que se realizaban pouco significaban sobre a acreditación de
coñecemento da língua galega. Outro asunto e a simples supresión que
con as limitacións sinaladas efectua a administración, fronte a
alternativa que a CIG elaboraba a esa supresión.
-
O recurso
correspondia mais a insatisfacción pola non apreciación das nosas
propostas alternativas e todas sen exame de galego, e por
entender que as bases en si, sen seren nada que trocara de facto
radicalmente a realidade, si supuñan unha certa debilidade da língua
galega mais no plano das ideias das persoas que no seu espírito legal
de facto no sindicato pensabamos e pensamos que a leitura legal muitas
veces estaba ao alem do que eran e é o espirito da Lei que isto poderia
ser apreciada polo tribunal, para o que se aportaban elementos xuirídicos.
-
A situación da
língua galega non muda nada a vista da Sentenza, o único que di, é
que admite como válida, como forma de acreditación, as certificacións
académicas. A Sentenza refire-se as bases dunhas convocatórias
efectuadas no ano 99, reproducibeis no futuro ou modificabeis. De facto
en toda a história da Administración Autonómica nunca se reproduciron
ad pedem leterae unhas mesmas bases en varias convocatórias.
-
A CIG segue e
seguirá insistindo na modificación (e dicer das bases das
convocatórias) do sistema de selección de empregados públicos, tal
como nos temos repetidamente manifestado en distintos documentos tanto
externos como internos; e nos que básicamente reclamamos que dunha vez
e en sério a EGAP cumpra o papel que no artg. 14 da Lei 3/83 se lle
fixa, -que non exista nengunha proba como tal de língua galega ou
castelá-, e si, que o opositor concursante obrigatoriamente deberia
efectuar un dos exames do proceso seleccionador en galego, que seria
sempre o exame oral (Ha que ter en conta que o exame oral so se
produce nos grupos altos).
-
O tratamento
xornalístico da Sentenza, creemos que está fora de contexto, nada muda
na situación legal da língua galega, pensamos que tal vez o
descoñecemento xurídico do debate "xurídico" (serva a
redundáncia) sobre o que en certa maneira se pronúncia o Tribunal
Superior de Xustiza de Galiza, pode levar o que se estexan proxetando na
opinión pública unhas ideias confusas e pouco clarecedoras da
auténtica situación do problema; pois no quadro legal no que se insire
a administración na nosa CCAA os empergados públicos ten de acreditar
o coñecemento da língua galega, outra cousa e o procedemento de esa
acreditación, que en principio é algo se fixa nas bases das próprias
convocatorias.
|